6 nawyków rodziców, których dzieci zasypiają spokojnie - Przystanek Rodzinka - blog parentingowy o dzieciach okiem logopedki

Wieczór w twoim domu przypomina pole bitwy zamiast chwili wytchnienia? Mimo najlepszych planów, wszystko kończy się nerwami i zmęczeniem. Znam to z własnego doświadczenia i z gabinetu, gdzie słyszę te historie od innych rodziców. Pójście spać to ogromna zmiana dla dziecka, a nikt nas nie uczył, jak przez nią łagodnie przeprowadzić. Badania pokazują, że najbardziej zrównoważone i pogodne dzieci mają rodziców, którzy wprowadzają wieczorem kilka konkretnych, powtarzalnych elementów. To one obniżają niepokój i budują bliskość.

Zmiękcz swoją kontrolę nad wieczorem

Wchodzimy często do sypialni z nastawieniem, że zaraz zacznie się opór. Maluchy wyczuwają tę naszą wewnętrzną gotowość do walki i napinają się. Rodzice, którzy mają spokojniejsze wieczory, nie trzymają się kurczowo harmonogramu. Nie liczą minut do końca. Ich cel jest inny: sprawić, by dziecko poczuło się bezpiecznie i spokojnie. Jeśli twoje dziecko zaśnie po półtorej godziny, ale zrobi to w poczuciu pełnego bezpieczeństwa, to i tak jest sukces. Odpuść myślenie o „idealnym” przebiegu zdarzeń. Gdy ty się rozluźnisz, układ nerwowy twojego dziecka też zacznie zwalniać.

Najpierw bliskość, potem rozstanie

Wieczorne marudzenie, ciągnięcie za rękę czy wybuch złości często są wołaniem o kontakt. To oznaka lęku przed rozstaniem. Zamiast się spieszyć, warto zwolnić tuż przed położeniem się do łóżka. Poświęć te ostatnie minuty na bycie całym sobą przy dziecku. Przytulenie, posiedzenie w ciszy, wspólne oddychanie – nawet kwadrans takiego świadomego kontaktu zmienia wszystko. Potem możesz postawić ciepłą, ale jasną granicę: „Teraz jestem tu z tobą. Przeczytamy dwie książki, się przytulimy, a potem gasimy światło”. Dajesz w ten sposób przestrzeń na połączenie, zanim nadejdzie czas na rozłąkę.

Zdejmij presję z zaśnięcia

Wiele problemów z zasypianiem bierze się z jednego: z ogromnej presji, którą dziecko czuje. Kiedy słyszy „no już, śpij”, jego mały organizm dostaje sygnał alarmowy. Zamiast się wyciszać, mobilizuje się i czuwa. Dlatego tak ważne jest, by przestać traktować sam sen jako cel. Skup się na stworzeniu warunków do odpoczynku – ciszy, półmroku, spokoju. Sen przyjdzie sam, gdy ciało poczuje, że może. Twoim zadaniem jest przygotować grunt, a nie zmuszać do zaśnięcia.

Zbuduj pomost na kolejny dzień

Dla dziecka pójście spać może brzmieć jak definitywny koniec. Możesz to złagodzić, delikatnie wskazując na to, co będzie potem. Powiedz: „Tę historię dokończymy rano” albo „Przytulimy się znowu, kiedy wstanie słońce”. To pomaga maluchowi poczuć, że noc to tylko przerwa, a nie utrata. Niektóre rodziny budują ten pomost, zadając proste pytanie na koniec dnia: „Na co najbardziej czekasz jutro?”. To małe, pełne nadziei spojrzenie w przyszłość.

Zakończ wieczór zapewnieniem o bezpieczeństwie

Bezpieczeństwo to sygnał dla układu nerwowego: „Możesz wreszcie odpuścić, możesz odpocząć”. Bez tego poczucia nawet skrajnie zmęczone ciało pozostaje w stanie czuwania. Dlatego ostatnie słowa przed snem powinny je wzmacniać. Możesz szepnąć: „Dziś był trudny dzień. Wieczór też był męczący. A ja wciąż tu jestem”. Albo: „Nie musiałeś dziś być idealny. Wystarczyło, że jesteś sobą”. Proste zdanie „Jestem tu. Możesz odpocząć” działa jak uspokajający dotyk na duszę.

Zadbaj najpierw o swój spokój

To może być najważniejszy punkt. Wieczorem nasze zasoby emocjonalne i cierpliwość są na wyczerpaniu. Jesteśmy najsłabsi, więc najłatwiej jest zareagować z poziomu stresu, a nie intencji. Dlatego zanim wejdziesz do pokoju dziecka, zatrzymaj się na chwilę. Weź kilka głębokich oddechów. Zapytaj siebie, czy nie niosę do łóżka mojego malucha napięć z całego dnia. Najpierw wyreguluj siebie, a dopiero potem pomóż wyregulować się dziecku. Twój spokój jest podstawą jego spokoju.

Te nawyki nie są magiczną listą zadań do odhaczenia. To raczej zmiana perspektywy. Chodzi o to, by wieczór stał się czasem na oddech i ponowne połączenie, a nie kolejnym zadaniem na liście. Zacznij od jednego, najmniejszego kroku. Może od głębokiego oddechu za drzwiami pokoju. Albo od przytulenia bez słów. Małe zmiany w rutynie potrafią przynieść największy spokój – i to dla was obojga.

Źródło