Co sprawia, że dziecko jest lubiane? Kluczowa cecha osobowości - Przystanek Rodzinka - blog parentingowy o dzieciach okiem logopedki

Twoje dziecko wraca ze szkoły smutne, bo znowu nikt nie chciał się z nim bawić? A może martwisz się, że w nowej grupie rówieśniczej będzie mu trudno się odnaleźć? Rodzice często zastanawiają się, co tak naprawdę sprawia, że jedne dzieci są powszechnie lubiane, a inne mają z budowaniem relacji pod górkę. Naukowcy przyjrzeli się temu zjawisku i ich wnioski są bardzo konkretne. Popularne dzieci, od przedszkola po liceum, często łączy jedna wspólna, kluczowa cecha charakteru. Na szczęście to coś, co możemy w naszych pociechach delikatnie pielęgnować.

Nie chodzi o to, żeby być “najfajniejszym”

Kiedy myślimy o “popularności”, często przychodzą nam do głowy stereotypy z filmów dla nastolatków. Tymczasem badania pokazują coś zupełnie innego. Popularność w zdrowym, pozytywnym znaczeniu to nie kwestia bycia w centrum uwagi czy posiadania modnych ubrań. To raczej umiejętność budowania trwałych, satysfakcjonujących więzi z rówieśnikami. Dzieci, które tę umiejętność posiadają, czują się w grupie bezpiecznie, są zapraszane do wspólnych aktywności i potrafią rozwiązywać konflikty. Jaka jest ich tajemnica?

Cecha, która otwiera drzwi do przyjaźni

Odpowiedź może was zaskoczyć swoją prostotą. Badacze zaobserwowali, że dzieci, które są stabilnie lubiane w swoich grupach, przejawiają wysoki poziom życzliwości i otwartości na innych. To nie jest agresywna pewność siebie, ale raczej ciepło, empatia i autentyczne zainteresowanie kolegami i koleżankami. Takie dziecko potrafi się uśmiechnąć, zapytać “co u ciebie?”, dostrzec, że ktoś jest smutny i zaoferować pomoc. W gabinecie logopedycznym często widzę, jak ta umiejętność przekłada się na komunikację. Dziecko, które jest nastawione przyjaźnie, łatwiej inicjuje rozmowę i czuje się swobodniej w kontakcie.

Jak życzliwość wygląda w praktyce?

Dzielenie się i czekanie na swoją kolej: To podstawa już w piaskownicy. Popularne dzieci rozumieją, że wspólna zabawa jest przyjemniejsza, gdy wszyscy mają szansę skorzystać z zabawki.
Udzielanie wsparcia emocjonalnego: Potrafią powiedzieć “nie martw się” lub “chodź z nami”, gdy widzą, że ktoś stoi z boku. To buduje głębokie poczucie bezpieczeństwa w relacji.
Inicjowanie pozytywnych interakcji: Nie czekają biernie, aż ktoś je zauważy. Same podchodzą, witają się, proponują wspólną grę. Ta proaktywność jest kluczowa.

Jak wspierać rozwój tej cechy u dziecka?

Dobra wiadomość jest taka, że życzliwość i otwartość to umiejętności społeczne, a nie tylko wrodzony temperament. Możemy je kształtować przez codzienne doświadczenia. Pamiętam rozmowę z mamą pięcioletniego Kuby, który był nieśmiały. Zamiast zmuszać go do “bycia odważnym”, zaczęliśmy od małych kroków: uśmiechania się do znajomych sąsiadów na klatce schodowej, wspólnego pieczenia ciastek dla dziadków. Kluczowe jest modelowanie zachowania, a nie wywieranie presji. Jeśli dziecko widzi, że ty nawiązujesz miłe, krótkie rozmowy z kasjerką w sklepie czy pomagasz sąsiadce z zakupami, uczy się tego jako naturalnego sposobu bycia w świecie.

Trzy konkretne strategie do wypróbowania

Rozmawiajcie o emocjach innych ludzi: Czytając książeczki lub oglądając bajki, zatrzymajcie się i zapytaj: “Jak myślisz, co czuje teraz ten miś? Dlaczego jest smutny? Jak mógłby mu pomóc króliczek?”. To buduje empatię.
Stwórzcie rytuały życzliwości: Może to być rysowanie obrazków dla chorej cioci, wybieranie zabawek do oddania dla innych dzieci czy pomoc w nakrywaniu do stołu. Małe, regularne gesty mają wielką moc.
Chwal wysiłek, a nie tylko wynik: Zamiast “jakiś ty mądry”, powiedz “podobało mi się, jak cierpliwie czekałeś, aż siostra skończy układać klocki”. To pokazuje, że doceniasz właśnie te prospołeczne zachowania.

Czego unikać? Pułapki współczesnego rodzicielstwa

W pędzie życia i nadmiarze zajęć dodatkowych łatwo wpaść w pułapkę traktowania relacji społecznych dziecka jak kolejnej umiejętności do “wyćwiczenia”. Presja, by dziecko było przebojowe i towarzyskie za wszelką cenę, często daje odwrotny efekt. Maluch się spina, czuje, że zawodzi oczekiwania, i wycofuje. Pamiętaj, że dla nieśmiałego dziecka zaproszenie do domu jednego, zaufanego kolegi na popołudnie to większy sukces niż udział w głośnym przyjęciu urodzinowym z dwudziestką dzieci. Prawdziwe relacje rosną powoli, w atmosferze akceptacji. Moja córka, gdy była mała, potrzebowała czasu, by się “rozgrzać” w nowym towarzystwie. Zamiast ją popędzać, dawałam jej tę przestrzeń. I zawsze, ale to zawsze, po jakimś czasie sama podchodziła do dzieci, gotowa do zabawy.

Budowanie prawdziwej popularności, opartej na życzliwości, to maraton, a nie sprint. To inwestycja w umiejętność, która będzie służyć twojemu dziecku przez całe życie – w szkole, w pracy, w przyjaźni. Zaczyna się od uśmiechu w piaskownicy, a prowadzi do bycia człowiekiem, na którym inni mogą polegać. I to jest najcenniejsza lekcja, jaką możemy im przekazać.

Źródło