Wyobraź sobie: minus trzydzieści, oddech zamienia się w chmurę pary, a jedyną tarczą między tobą a śmiercią jest improwizowany ładunek wybuchowy zrobiony ze środków gospodarstwa domowego. To nie jest obóz survivalowy dla dorosłych poszukiwaczy przygód. To Akademia Szpiegostwa CIA – tylko że tym razem w terenie, daleko od Wi-Fi, gorącej pizzy i jakiegokolwiek luksusu cywilizacji.
Stuart Gibbs po raz jedenasty udowadnia, że nie ma granicy, za którą jego seria zaczyna tracić oddech. Wręcz przeciwnie – „Szkoła Szpiegów. Kierunek: Alaska” to tom, który jak arktyczny wicher uderza z siłą, jakiej nie spodziewasz się po jedenastej części cyklu. Dla rodziców szukających książki, która odciągnie dziecko od ekranu skuteczniej niż jakikolwiek rodzicielski zakaz – to właśnie ona. Dla dzieci, które już znają Bena Ripleya – to prezent, na który czekały. A dla tych, którzy serię dopiero odkrywają – lepszego punktu startowego trudno sobie wymarzyć.
Stuart Gibbs – człowiek, który zamienił kapibarę w szpiega
Stuart Gibbs to jeden z tych autorów, których biogram jest niemal tak wciągający jak jego książki. Zanim podbił listy bestsellerów „New York Timesa”, pracował w zoo w Filadelfii, opiekując się m.in. kapibarami. Potem pisał scenariusze dla Hollywood, co na zawsze odcisnęło piętno na jego stylu narracji – dynamicznej, filmowej, z dialogami, które chce się czytać na głos.
Gibbs ma jeden z najrzadszych darów w literaturze dziecięcej: potrafi pisać o nastolatkach w sposób, który wierzy w ich inteligencję. Jego bohaterowie nie są papierowymi ideałami. Ben Ripley się boi, popełnia błędy i nie zawsze wie, co robi. Erica Hale jest genialna, ale ludzka. Mike i Zoe są lojalni do szpiku kości, choć niekoniecznie nieomylni. Właśnie dlatego dzieci ich kochają – rozpoznają w nich siebie.
Poza „Szkołą Szpiegów” Gibbs stworzył serię „Baza Księżycowa Alfa” (recenzje „Zguby w kosmosie” i „Afery w kosmosie” znajdziecie na blogu), udowadniając, że jego talent nie jest przypadkowy. To konsekwentny architekt wyobraźni, który od lat buduje światy, do których chce się wracać.
„Szkoła Szpiegów. Kierunek: Alaska” tom 11
Gdy internet staje się bronią, a prawda ginie w fali fake newsów – “Szkoła Szpiegów. Projekt X” mierzy się z najbardziej współczesnym zagrożeniem
Gdy dziecko nie chce czytać, wkracza “Szkoła Szpiegów” i nowy tom serii “Szkoła Szpiegów podbija Europę”
Co dzieje się na Alasce?
Po dramatycznych wydarzeniach z poprzednich tomów – zniszczeniu Akademii Szpiegostwa CIA przez Murraya Hilla – mała, wyselekcjonowana grupa uczniów zostaje przeniesiona na tajne szkolenie terenowe. Miejscem ćwiczeń staje się Alaska: surowa, nieprzewidywalna i pozbawiona czegokolwiek, co można by uznać za wygodę.
Ben Ripley, Erica Hale oraz przyjaciele Mike Brezinski i Zoe Zibbell uczą się przeżyć w warunkach, które ich poprzednicy znali co najwyżej z podręczników. Trening prowadzi Cyrus Hale – legendarny agent i dziadek Eriki – człowiek, którego twardość budzi szacunek graniczący ze strachem. Program obejmuje wspinaczkę, orientację w terenie, samoobronę, łamanie szyfrów i – jakże poetycko – wytwarzanie improwizowanych materiałów wybuchowych z artykułów codziennego użytku.
Sielanka (o ile można tak nazwać wyczerpujące ćwiczenia na mrozie) kończy się gwałtownie: podczas nieobecności uczniów Cyrus Hale zostaje porwany przez rosyjskiego agenta Iwana Szubrawskiego. Misja ratunkowa nieoczekiwanie wciąga młodych szpiegów w wir historycznej intrygi, której korzenie sięgają 1867 roku – momentu, gdy Rosja sprzedała Alaskę Stanom Zjednoczonym. Okazuje się, że nie wszyscy uznali tę transakcję za prawomocną. Szubrawski jest przekonany, że pieniądze nigdy nie dotarły do rosyjskiego cesarza, co oznaczałoby jedno: Alaska wciąż należy do Rosji.
Brzmi znajomo geopolitycznie? Stuart Gibbs z mistrzowską precyzją wplata współczesne napięcia w przygodową fabułę, nie tracąc ani przez chwilę tempa akcji. Do kompletu dostajemy niedźwiedzie, eksplodującą krę, arktyczne pościgi i – zaskakująco kluczową rolę – wydry morskie.
Więcej niż tylko szpiegowska zabawa
Seria „Szkoła Szpiegów” od początku oferuje coś więcej niż akcję dla akcji. W jedenastym tomie Gibbs robi to, co mu wychodzi najlepiej: łączy konkretny historyczny kontekst z autentycznymi emocjami bohaterów.
Sprzedaż Alaski w 1867 roku to temat, który w czasach, gdy napięcia geopolityczne wracają na pierwsze strony gazet, brzmi zaskakująco aktualnie. Gibbs nie moralizuje i nie wygłasza wykładów – zamiast tego pozwala, by historia opowiedziała się sama, poprzez konsekwencje dla żywych ludzi: dziadka, którego trzeba uratować, i świata, o który warto walczyć.
Przesłanie, które przewija się przez całą serię, w tym tomie wybrzmiewa wyjątkowo mocno: odwaga to nie brak strachu, ale działanie mimo niego. Ben boi się regularnie i regularnie idzie naprzód. Przyjaźń nie jest dekoracją – jest narzędziem przeżycia. Współpraca wygrywa tam, gdzie siła jednostki nie wystarczy. To wartości, które dzieci internalizują nie przez moralizowanie, ale przez utożsamianie się z bohaterami.
Warstwa graficzna i wydanie
Ilustracje Mariusza Andryszczyka, który towarzyszy serii od wielu tomów, doskonale uzupełniają klimat opowieści. Rysunki mają charakter dynamiczny, dobrze oddają charakter postaci i arktyczną scenerię przygody. To ilustracje, które przyciągają wzrok i zachęcają do sięgnięcia po książkę nawet tych czytelników, którzy wciąż potrzebują wizualnej zachęty.
Polskie wydanie ukazało się nakładem Wydawnictwa Agora dla Dzieci w przekładzie Jarka Westermark, który od lat utrzymuje żywy, naturalny język serii. Oprawa miękka, 288 stron, ISBN 9788383803333. Rekomendowany wiek to 9+, choć w praktyce seria trafia zarówno do sprawnych czytelników w okolicach ósmego roku życia, jak i do rodziców czytających razem z dziećmi – albo własnym tempem, po cichu, gdy dziecko już śpi.
Szkoła Szpiegów. Kierunek: Alaska
„Szkoła Szpiegów. Kierunek: Alaska” to dowód na to, że dobra seria nie musi słabnąć z wiekiem. Jedenasty tom jest świeży, angażujący i brawurowo połączony z realnymi historycznymi wydarzeniami, co nadaje mu głębię rzadko spotykaną w literaturze przygodowej dla dzieci. Gibbs nie powtarza się, nie idzie na łatwiznę, nie funduje czytelnikom bezpiecznej rutyny – rzuca ich w arktyczny mróz i każe przeżyć.
Jeśli Twoje dziecko zna już serię – tom jedenasty to obowiązkowa lektura. Jeśli dopiero zaczyna przygodę ze „Szkołą Szpiegów” – to idealny moment, by sięgnąć po tom pierwszy i dać się wciągnąć w całość. Recenzje pozostałych tomów znajdziecie na blogu: Szkoła Szpiegów podbija Europę, Szkoła Szpiegów. Projekt X oraz Szkoła Szpiegów na fali.
A zakończenie jedenastego tomu? Otwiera drzwi do kolejnych przygód w sposób, który sprawi, że czekanie na tom dwunasty będzie wyjątkowo trudne.
