kury czyli krotka historia o wspolnocie 23

„Kury, czyli krótka historia o wspólnocie” – pełna humoru ezopowa bajka społeczno-polityczna

„Kury, czyli krótka historia o wspólnocie” francuskiego rysownika, a w tym przypadku również i pisarza, Laurenta Cardona to sporego formatu książka, w której zwięzła i oszczędna w słowach narracja, a przede wszystkim zwierzęcy bohaterowie, rysowani na pozbawionych tła ilustracjach, niosą ponadczasowe przesłanie, czyniąc z przystępnej dla najmłodszych ezopowej bajki doskonałą – również dla starszych – alegoryczną przypowieść o społeczeństwie, roli jednostki i masy oraz mechanizmach ich wzajemnych oddziaływań.

Kryminalistyczny początek i tragikomiczne rozwinięcie

Narracja prowadzona w czasie teraźniejszym i na bieżąco relacjonująca zdarzenia już od pierwszych słów wprowadza czytelnika w fabułę.

U białych kur od rana straszne poruszenie.

Marcel, biały kogut, zniknął.

Zaginięcie jednego z bohaterów wywołuje poruszenie nie tylko w grupie białych kur. Szybko okazuje się, że w rudym stadzie brakuje tłuściutkiej Gertrudy. Nerwowe przeliczenia wśród czarnej gromady uspokajają tę część kurnikowej społeczności.

kury czyli krotka historia o wspolnocie 5
kury czyli krotka historia o wspolnocie 6

Tragikomiczna atmosfera wątku kryminalistycznego wypełnia kolejne strony. Mamy więc – zniknięcie białej kury, które szybko przemianowane zostaje przez domniemanych świadków na uprowadzenie, początkowo jednego – a chwilę później już – dwóch potencjalnych porywaczy (łasica, lis), wreszcie mające się odbyć (ale nie przeprowadzone) jawne dochodzenie.

Błyskawicznie zwołana zostaje Kurza Rada złożona z kilkunastu przedstawicieli każdego koloru pod przewodnictwem czarnego i rudego koguta oraz białej kury.

kury czyli krotka historia o wspolnocie 9
kury czyli krotka historia o wspolnocie 8

Sprawa robi się poważna. Rada rozszerza swoje kompetencje i próbuje zorganizować plan obrony swojej społeczności. Wśród bieganiny, gdakania i ogólnego zamieszania padają mocne słowa o zastawianiu pułapek, zakupie broni, całonocnym trzymaniu warty, w końcu nawet o stworzeniu armii, a najlepiej trzech.

Niestety zgromadzenie zamiast działać i organizować poszukiwania rzekomo porwanych członków społeczności, przeradza się w w manifestację popularności kolejnych agitatorów oraz popis ich krasomówczych i oratorskich umiejętności. Nadęte przemowy w hołdzie zaginionym, piękne oracje, chwytliwe hasła („Najlepszą obroną jest atak: lepiej ich zaskoczyć, niż czekać!”, „Razem oznacza bez podziałów.”) czarnego koguta, posiadającego zapędy autokratyczne, przeplatane są uprzejmymi i coraz to nowszymi pomysłami rudego koguta, a chwilę później debiutującej w roli mówcy bezpośredniej i odważnej białej kury Natalii (iście socjalistycznej przywódczyni).

kury czyli krotka historia o wspolnocie 10
kury czyli krotka historia o wspolnocie 11
kury czyli krotka historia o wspolnocie 14

Finalnie także poszczególne grupy kur, domagające się demokratycznego traktowania, wtrącają się do toczącej się dyskusji na temat … ustawienia armii szykującej się do ataku (trzy osobne armie czy jeden trójkolorowy batalion, jeśli jeden – to w jakiej konfiguracji, w rzędach, naprzemiennie….). Powstaje rwetes.

kury czyli krotka historia o wspolnocie 15

Tymczasową anarchię próbuje się zażegnać poprzez sprawiedliwe głosowanie, a chwilę później również i wnikliwe matematyczne obliczenia. Wszystko w imię dewizy (będącej jedną z kilku puent tej jakże nośnej w treść historii):

Jeśli mamy być razem, powinniśmy się mieszać, a nie dzielić!

Czy kurom uda się dojść do porozumienia? Czy kierująca się emocjami i logiką tłumu wspólnota zdominuje indywidualną, aczkolwiek zakrawającą o absolutyzm decyzji, jednostkę? I wreszcie, czy zaginionych, a wspomnianych tylko na początku historii, bohaterów uda się odnaleźć?

„Kury, czyli krótka historia o wspólnocie” Laurenta Cardona została wydana nakładem Wydawnictwa Adamada.

Z kolei o wartości ogółu, czyli różnorodnej zbiorowości, ale i wyróżniających się z tłumu i dających się zauważyć indywidualnościach – jednak bez społecznych czy politycznych skojarzeń, przeczytać można na blogu w recenzji książki „Wszyscy się liczą” Kristin Roskifte.

Nie chcesz, by ominął Cię kolejny wpis? Polub Przystanek Rodzinka na Facebooku.

Podobał Ci się ten wpis? Podziel się z innymi!

Dodaj swój komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Przewiń do góry